Θεσσαλονίκη: Μονάδες ¨ειδικών¨ δυνάμεων!

Πριν λίγα χρόνια για δυο περιόδους δούλευα σ’ ένα σχολείο ειδικής αγωγής. Τεχνικό εκπαιδευτήριο με παιδιά από 13 ετών έως πάνω από 30… Τα προβλήματα  ήταν  αλλού κινητικά, αλλού ακοής ή ομιλίας, κάποια παιδιά είχαν ελαφρά νοητική υστέρηση… Μερικά από τα μεγάλα αγόρια είχαν ατύχημα με μηχανή ή αυτοκίνητο.

Ναι υπάρχουν πολλές ιδιαιτερότητες σε τέτοια σχολεία και το γνωστικό αντικείμενο έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Η ιδιαιτερότητα του κάθε παιδιού είναι έντονη, πολύ έντονη και δε μπορεί να γίνει  καμιά συμβατική ομαδοποίηση όπως στα κανονικά σχολεία. Δεν είναι περίεργο όμως πως η έννοια της ομάδας και η ανάγκη των παιδιών να είναι σε μια ομάδα είναι ακόμα πιο έντονη. Ναι,  όλοι  διαφορετικοί, όλοι ίσοι!

Κένυα: Ο Μήτσος το λιοντάρι

κλικ για μεγέθυνση

Η ιδέα να πάμε Κένυα ¨έπαιζε¨ επανειλημμένα. Ο Σ είχε ξαναπάει. Ο Ν, αρκετές φορές.

-Αν φας απ’ τις μπανάνες και τα μάνγκο τους θα ξεχάσεις ότι παρόμοιο έφαγες, έλεγε ο Σ.

-Και καλά είναι ανάγκη να πάμε εκεί για να τα φάμε;

-Είναι γλυκιά η ζωή εκεί ρε βλάκα, συνέχιζε ο Σ.

-Να πάμε δε λέω, αλλοίμονο, έτσι κι αλλιώς… Μαύρη Ήπειρος.. ίσως η μάννα μας… αλλά να πάμε και κανένα Μασάι Μάρα…

-Τι να κάνεις εκεί ρε σαχλαμάρα; Να δεις το Μήτσο το λιοντάρι βαρεμένο απ’ τις φωτογραφίες που του βγάζουν οι ορδές των τζιπ ή τον Πελοπίδα το ρινόκερο που σε λίγο θα κάνει επιδείξεις για παχουλές; …σάρκαζε ο Ν.

Δε συμφώνησα με το φίλο και για καιρό, μέχρι τη χρονιά που πήγα, αισθανόμουνα άβολα.

Γιατί εδώ

Κάπου πρέπει να υπάρχεις, να αναπνέεις. Μπορείς να κλέβεις ακόμα και τον αέρα του διπλανού, οι φυσαλίδες σου όμως ανεβαίνουν πάντα στον αφρό…