Έστριψα στη γωνία της Higashi που οδηγούσε ανατολικά στη θάλασσα. Σκέφτηκα πως ο νονός των δρόμων είχε έμπνευση εκείνη τη νύχτα που έδωσε το όνομα αυτό (Ανατολή) στον πλατύ δρόμο. Ταίριαζε πολύ, όπως ταίριαζαν τόσα άλλα πράγματα στην παράξενη αυτή χώρα. Λίγα μέτρα πιο κάτω έχασα το ρυθμό, τρομάζοντας απ’ το γαύγισμα του σκύλου, ξέφυγε το πετάλι απ’ το πόδι και παραλίγο να σαβουρντιστώ καταμεσής του δρόμου.
- Ανάθεμά σε βρωμόσκυλο, έβρισα, τι σ’ έπιασε πρωί-πρωί και γρυλίζεις;
Ο σκύλος δεν απάντησε αλλά συνέχισε το μίζερο γαύγισμα. Η μικρή Akina, το γλυκό λουλούδι της άνοιξης - κατά φωνή και ομοίωση - έσκασε στα γέλια! Της χαμογέλασα και γω και καθώς απομακρυνόμουν της φώναξα πως αν της ορμούσε το σκυλί δεν θα την έσωζα!
