Fukushima, dream on!

Έστριψα στη γωνία της Higashi που οδηγούσε ανατολικά στη θάλασσα. Σκέφτηκα πως ο νονός των δρόμων είχε έμπνευση εκείνη τη νύχτα που έδωσε το όνομα αυτό (Ανατολή) στον πλατύ δρόμο. Ταίριαζε πολύ, όπως ταίριαζαν τόσα άλλα πράγματα στην παράξενη αυτή χώρα. Λίγα μέτρα πιο κάτω έχασα το ρυθμό, τρομάζοντας απ’ το γαύγισμα του σκύλου, ξέφυγε το πετάλι απ’ το πόδι και παραλίγο να σαβουρντιστώ καταμεσής του δρόμου.

- Ανάθεμά σε βρωμόσκυλο, έβρισα, τι σ’ έπιασε πρωί-πρωί και γρυλίζεις;

Ο σκύλος δεν απάντησε αλλά συνέχισε το μίζερο γαύγισμα. Η μικρή Akina, το γλυκό λουλούδι της άνοιξης - κατά φωνή και ομοίωση - έσκασε στα γέλια! Της χαμογέλασα και γω και καθώς απομακρυνόμουν της φώναξα πως αν της ορμούσε το σκυλί δεν θα την έσωζα!

Κένυα: Ο Salomon, ο Eddie και τα κοράλλια

κλικ για μεγέθυνση

Ο Salomon δούλευε - τρόπος του λέγειν δούλευε, γιατί η δουλειά όπως τη φαντάζεται το μυαλό μας δεν έχει σχέση με τη δουλειά στη Μαύρη Ήπειρο - δούλευε λοιπόν για την επιχείρηση-εταιρεία που κάνει βόλτες τους τουρίστες στα παράλια του ινδικού μέχρι το reef. Τα κοράλλια, τo reef, 500 -700μ απ’ την ακτή, την προστατεύει απ’ τα κύματα και κει τα μικρά πλεούμενα βολτάρουν τους λίγους περίεργους και κάποιους που ίσως θέλουν να ψαρέψουν. Βέβαια υπάρχουν και πανάκριβες εταιρείες για όσους θέλουν να ψαρέψουν σοβαρά τους μεγάλους ξιφίες του ωκεανού.